Adelaide

Onderweg naar Adelaide kom je door Coorong National Park, waar opgedroogde zoutwatermeren te zien zijn. Door de algen krijgen ze op warme dagen een roze tint, erg mooi om te zien. Een – ontzettend ribbelige – grindweg parallel aan de snelweg voerde langs een paar van deze meren. Erg fascinerend, zo'n heel wit-roze gebied.

In Kingston SE hebben we nog een foto'tje kunnen nemen van Larry the Giant Lobster – een mega-kreeft langs de kant van de weg, waar kennelijk een restaurant onder (of in?) zit. Het schijnt nogal een South Australian traditie te zijn om hele grote dingen langs de kant van de weg te zetten; en hoe kleiner het dorpje, hoe groter het voorwerp, lijkt het wel.

Een groot deel van de weg loopt door een redelijk dor gebied. Links kan je de oceaan zien die hier – weer door de algen – een paarse gloed heeft. Af en toe staat er een (schijnbaar) verlaten hutje van golfmetaal. En dan rijd je opeens Adelaide in, waar er weer groen te zien is, en levendigheid.

Ik heb Jayne en haar vriendje bij hun hostel afgezet waar we afscheid genomen hebben, en ben toen naar mijn hostel gereden. Adelaide is weer heel anders dan andere Australische steden, maar het is niet al te groot en je kan er dus niet echt verdwaald raken. Mijn hostel was erg gezellig, en vooral het balkonnetje buiten is 's avonds populair voor een biertje.

De volgende ochtend ben ik Adelaide gaan verkennen. Ik vond het een erg prettige stad: het is klein, maar niet saai; het centrum is aan alle vier de kanten omgeven met een strook park; en ook in de stad zelf zijn er pleintjes en stukjes groen om te relaxen. De straten lopen netjes noord-zuid of oost-west, wat voor iemand met beperkt richtinggevoel zoals ondergetekende erg fijn is. Mijn hostel was vlak bij Light Square, opgedragen aan Kolonel William Light die Adelaide gesticht heeft. Daar is dus ook een mooi monument voor hem te vinden.

Ik ben wat naar het noordwesten gelopen en kwam op een gegeven moment langs een universiteit. Ik denk dat de lesdag net zou beginnen, want er zaten buiten allemaal studenten buiten in hun boeken te kijken met een kop koffie van de koffiebar die daar ook zat. Ik heb ook maar een kopje koffie gehaald en een beetje mensen zitten kijken. Gezien de hoeveelheid kunstmappen was het nogal een kunstzinnige school, denk ik.

Ook aan de noordwestkant van het centrum staat de Jam Factory, een kunstcentrum waar op het moment dat ik er was een tentoonstelling was van ene Tom Moore, waar ik nog nooit van gehoord had (hij is dan ook een lokale artiest) maar die hele coole, soms surrealistische, dingen maakt van glas. Hij is zelf ook een beetje surrealistisch: er was een filmpje over hem waarin ze vertelden over zijn interesse in de interactie tussen mens en natuur en hoe hij z'n fiets een keer in mos heeft bedekt en in een wolvenpak door Adelaide is gaan fietsen om dat uit te beelden. Uh huh....

Verder zijn er mooie oude gebouwen te zien kerk, treinstation, stadshuis, etc. maar ook hele moderne zoals dat bij het Adelaide Festival Centre, waar ook een kunstwerk met een aantal levensgrote spiegelende aluminium tetraëders staat (waar je weer leuke foto's mee kunt maken). De winkelstraat, Rundle Mall, is heeft ook hier en daar wat kunstwerkjes zoals een koperen varken dat uit één van de prullenbakken “eet”. De Botanische tuinen zijn mooi, maar niet spectaculair, en er is zelfs een Chinatown (één straat) en de overdekte Central Market is de place to be voor verse groente, fruit en koffie.

Mijn tweede dag in Adelaide ben ik naar de Haigh's Chocolate Visitors Centre gegaan, waar je een gratis tour krijgt van de plek waar (volgens hunzelf) de beste chocolade van Australië wordt gemaakt. Gratis klinkt een Hollander natuurlijk als muziek in de oren, en als je er dan nog een paar stukjes chocola bij krijgt om te proeven is het helemaal top! Wel grappig was dat, toen ik na het hele verhaal over waar de cacaobonen vandaan komen en hoe ze daar chocola van maken de vraag stelde of ze ook zorgen dat de cacaoboeren een eerlijke prijs krijgen, het antwoord was “daar mag zelf niets over zeggen”. Vervolgens zei ze erbij “maar dan weet je dus wel hoe het zit”. Ze heeft me wel de naam van de CEO van de moedermaatschappij gegeven – die daar kennelijk dus als enige wél iets over mag zeggen – en me aangemoedigd om haar zeker te schrijven met mijn vraag. Dat zal ik doen!

In plaats van chocolade paashazen hadden ze daar chocolade paas-bilby's. Hazen – of eigenlijk konijnen – zijn namelijk een plaag in Australië (iedereen die Rabbit-Proof Fence gezien heeft weet daar wel vanaf) en ze zorgen dat andere dieren, zoals de bilby, met uitsterven bedreigd worden. Dus de paas-bilby is wat toepasselijker voor Australië, en een deel van de opbrengst gaat ook nog naar een bilby fokprogramma om de populatie weer op peil te krijgen. Dat doen ze dan wel weer goed bij Haigh's.

's Middags was het lekker weer, dus ik heb de tram naar Glenelg gepakt en wat mensen van het hostel daar vergezeld op het strand. Het water was heerlijk, en de zon ook. Even lekker bijkomen van het lopen door de stad...

De volgende ochtend was het alweer tijd om weg te gaan uit Adelaide en de Outback in te trekken! Daarvoor moest ik nog wel even wat voorbereidingen treffen, dus: jerrycan met benzine gevuld, 25 liter water gekocht voor noodgevallen, en toen was ik er klaar voor! Ik had een kortingsbon voor benzine bij één bepaalde keten, maar ik kon daar eerst geen station van vinden, dus ik heb nogal wat rondgereden om er één te vinden. Had ik eindelijk getankt, zag ik dat ik super in plaats van gewoon had genomen. Dus was het uiteindelijk toch nog duurder. Lekker snugger....

Ik had er zin in! Mijn beeld van Australië was toch vooral van de outback, dus ik was echt benieuwd hoe erg dat overeen zou komen en wat ik er van zou vinden. Maar weg van de drukte en de woestijn in leek me zowiezo wel even lekker. Outback Frans on the road...