On top of the world

Ik was van plan om na Strahan naar het Lake St. Clair deel van het Cradle Mountain-Lake St. Clair National Park te gaan; dat was route-wijs logisch, omdat ik bedacht dat ik vanaf daar makkelijk naar Hobart kon rijden. Maar nadat twee backpackers me de dag ervoor vertelden dat zij hadden gehoord dat Cradle Mountain toch wel erg mooi was, en ik nog een blik in de Lonely Planet en op de kaart geworpen had, besloot ik toch ook maar naar Cradle Mountain te gaan en dan eerst naar Launceston en de oostkust te gaan voordat ik Hobart zou uitchecken.

De rit voelde een beetje als backtracken – ik zat op een gegeven moment nog maar 60km van Devonport waar ik een paar dagen geleden begonnen was – maar het punt is natuurlijk niet om het Travelling Salesman probleem toegepast op Tasmania op te lossen, maar om veel mooie dingen te zien. Onderweg kwam ik nog door Queenstown, een licht deprimerend stadje met een mooi treinstation.

Cradle Mountain was inderdaad schitterend. Het is een wandelaars-walhalla, met mooie wandelingen door alpen-achtige landschappen, mooie uitzichten vanaf hoge bergen, en voor de echte bikkels de Overland Track van noord naar zuid over 80+ kilometer waar de meeste mensen een dag of 5 à 6 voor uittrekken. Wil ik zeker op een dag nog doen, maar daar was ik nu even niet op voorbereid. Maar met een wandeling om Dove Lake en een klim naar Marions Lookout heb ik toch al wat kunnen proeven van wat het park te bieden heeft. Marions Lookout was schitterend. Je kijkt zo uit over de vallei en wat watertjes; het is zó wijds dat het lijkt alsof je op het hoogste punt in de wereld staat. Het was een aardige klim, maar wel de moeite waard dus. Op weg terug naar de bushalte kwam ik er achter dat ik de verkeerde kant op aan het lopen was, dus ik kon weer een stuk terug. Terwijl m'n voetjes al aardig moe begonnen te worden!

De weg terug leidde nog door een woudje met watervalletje, en uiteindelijk een stuk boardwalk, wat lekker makkelijk was. Het laatste stukje van de wandeling liep ik langs een man met een statief die foto's aan het maken was. Ik was al aardig moe en het landschap had ik wel gezien, dus ik liep door. Maar doen zag ik waar hij foto's van aan het maken was: een wombat! Ik had er alleen nog maar eentje – slapend – gezien in de Sydney dierentuin, dus om er nou eentje in het wild te zien rondsnuffelen was wel erg leuk. En hij was erg schattig en niet zo heel erg schuw. Helaas kon ik hem niet zo ver krijgen dat hij in de camera zou kijken, maar hij staat er toch wel een paar keer mooi op. Op een gegeven moment werd het hem toch te veel en liep hij weg. Maar 100 meter verderop liep z'n broertje te snuffelen. Leuk!

Ze doen bij het park veel moeite om auto's uit het park te houden, wat eigenlijk wel zo handig is, want nu kon ik m'n wandeling eindigen op een ander punt dan waar ik begon en met de shuttle bus terug naar de ingang van het park. Daar moest ik nog een kampeerplek vinden, want daar was ik nog niet aan toegekomen. Dat bleek nog niet zo makkelijk. Van de aangewezen camping was de receptie al vanaf 6 uur 's avonds dicht, en er waren slagbomen zodat je niet het park in kon komen met je auto. Nou ja zeg... meestal kan je gewoon je tent neerzetten en de volgende dag betalen, maar dat was nu dus een beetje lastig. Ik was gelukkig niet de enige, want er stonden inmiddels nog drie mensen die ook onderdak zochten. Uiteindelijk besloot eentje dan maar de bel “alleen voor noodgevallen” de gebruiken. De manager was niet echt blij, maar we konden in ieder geval ingeboekt worden. Alles was wel extreem duur. Camping ging per plek, niet per persoon, en was $30. Voor $10 extra had ik een dormroom voor mezelf, en aangezien het de afgelopen nachten best wel koud was geweest, deed ik dat maar.

Toen moest ik nog opschieten, want ik had me opgegeven voor een night drive in het park, en daarvoor moest ik om kwart voor negen klaar staan. Dus eerst nog even snel naar de bistro van het park gecrossed om een snel hapje te eten en toen terug naar de parkeerplaats waar ik opgehaald zou worden. Ik was er net iets na kwart voor negen en er was niemand te zien. Uiteindelijk kwamen ze na negen uur langsrijden. Ze had eerst iedereen anders maar opgehaald, want ik stond niet op tijd klaar. Hmm... ik vond African Time stiekem toch wel lekkerder.

De night drive was wel leuk, maar alle beesten die we zagen had ik eigenlijk al wel gezien. De verhalen erbij waren wel leuk, zoals hoe een wombat zich verdedigt (door z'n harde achterwerk in de ingang van z'n holletje te douwen zodat er niets in kan komen) en hoe ze eens een Tasmanian Devil met een bierflesje in z'n mond voorbij had zien lopen. Verder nog wat meer wetenswaardigheden zoals dat een wombat wel 40 km/h kan lopen, alleen niet zo lang achter elkaar, en dat Tasmanian devil in één keer wel dertig kindjes krijgt, maar slechts vier tepels in z'n buidel heeft -- een flinke race om wie er het eerste is dus; de rest overleeft het niet. We hebben verschillende soorten wallabies gezien, wombats, possums, maar geen Tasmanian Devils. Jammer. Wel op de valreep nog een Eastern Quolla, een soort kruising tussen een possum en een tasmanian devil met witte stippen op z'n rug.

De volgende ochtend heb ik nog een paar kleine wandelingetjes gedaan. En nog een echidna (soort egel) in het wild gezien met genoeg tijd om foto's ervan te maken! Toen ben ik op pad gegaan naar Launceston, de op één na grootste stad in Tasmania.