De eerste dagen in Mocuba, Mozambique

Dit was dus de weg van Milangi naar Mocuba...
see all photos »

Na een voorspoedige busreis stond ik om kwart over elf in Blantyre. Daar heeft Bernadette Jansen me ontmoet, die het weeskinderenproject runt in Mocuba in Mozambique waar ik de komende drie en een halve week ga doorbrengen. We hebben alvast een taxi naar de grens geregeld en wat gegeten bij een hostel vlakbij dat zij kende. Toen we terug kwamen was de taxi opeens een paar duizend Kwatchi duurder geworden. Tja, dat schijnt zo te gaan in Malawi, maar na wat onderhandelen hadden we uiteindelijk nog een hele goede prijs voor een taxirit van 2 uur naar de grens: 12000, zo'n 60 euro. Probeer dat maar in Amsterdam! Maar eerst nog naar het vliegveld, waar we twee vriendinnen van Bernadette hebben opgehaald. De rit was erg voorspoedig. De grensovergang was naar Afrikaanse maatstaven nog vrij eenvoudig. Aan de andere kant van de grens werden we door een doktersechtpaar opgehaald en we hebben de nacht doorgebracht in iemands huis op een zendingsbasis in Milangi, vlak bij de grens.

Een paar kinderen bij de preschool
see all photos »

De volgende ochtend zijn we om 8 uur vertrokken met z'n achten in een 4x4. De doorgaande weg naar Mocuba is niet geasfalteerd, dus het was een hobbelige rit. Maar na 2,5 uur waren we dan bij het project in Mocuba! Inmiddels was de temperatuur ook opgelopen tot zo'n 30 graden, en in de zon was het helemaal heet. Nadat we onze tassen hadden neergezet zijn we bij de kinderen wezen kijken. Ze zongen een paar liedjes voor ons in in engels en portugees. Daarna vroegen ons klassikaal hoe het met ons ging en hoe we heetten, zoals ze dat in het engels geleerd hadden. Ze waren erg lief en heel erg netjes en gedisciplineerd. De rest van de dag hebben we rustig aan gedaan. Bernadette heeft ons het terrein laten zien en alles waar ze mee bezig is, zoals het bouwen van een health information clinic en een bibliotheek. Er was ook een mooie speeltuin die een paar maanden terug door een team uit Nederland was opgeknapt en uitgebreid.

Liedjes zingen onder de boom
see all photos »

Vanmorgen hebben we met de kinderen gespeeld voordat de klas begon, vanaf half acht to half negen. Ze zijn zo lief! En allemaal willen ze aandacht: "Oom, oom!" -- zo noemen ze mij, maar dan in het Portugees. Het is wel lastig, want als je er één oppakt en in de lucht gooit dan willen ze het meteen allemaal. Ik leer zo onderhand een beetje kinder-Portugees, want hun engels is erg beperkt. Maar ze hebben geluk dat ze nu al engels leren, omdat ze dat in de toekomst zeker zal helpen.

De oudste klas heeft volgende week woensdag hun graduation, dus ze zijn een dans aan het inoefenen voor de ceremonie. We hebben naar het oefenen gekeken en daarna hebben ze nog wat meer liedjes voor ons gezongen. Nu is het weekend, maar maandag zijn ze er weer. Ik heb er nou al zin in!

Lekker eten!
see all photos »

Ik weet nu ook iets meer over het project - Osivela wa Yesu, "Met de liefde van Jesus". Het is een school voor kinderen van 5 tot 7 jaar oud. Bij de inschrijving krijgen kinderen waarvan één of beide ouders zijn overleden voorrang. Als er daarna nog plek over is mogen gehandicapte kinderen, en daarna iedereen, tot aan 100 kinderen. De kinderen slapen thuis -- dat is bij een tante, oma, of een ander iemand uit hun extended family. De regering wil niet dat een project kinderen zelf onderdak biedt, want als het project dan ophoudt te bestaan heeft de overheid opeens de taak om 100 kinderen op te vangen. Dus het project geeft de kinderen onderwijs en eten, en 's middags gaan ze weer naar huis. Ook dingen als tanden poetsen en handen wassen wordt de kinderen bijgebracht, want het gebrek aan kennis hierover zorgt voor een hoop onnodige ziektes bij arme gezinnen.

De weg naar Mocuba. Links zit "Osivela Wa Yesu"
see all photos »

Bernadette heeft grote dromen over de toekomst van het project. Ze wil mensen -- ook volwassenen -- meer voorlichting geven over hygiëne en gezondheid, en ook medicijnen enzo voor kleine kwaaltjes uitdelen. Daarvoor wordt een nieuwe clinic gebouwd. Daar zal ook een pastoraal medewerker zijn met wie mensen kunnen praten om bijvoorbeeld het verlies van een familielid beter te kunnen verwerken. Ik kan in ieder geval mee gaan helpen met het schilderen van de clinic vanaf volgende week, als delen ervan al klaar zijn.

Het is mooi om te zien dat het gebied, dat tot 12 jaar geleden nog in een burgeroorlog verwikkeld was, zo een toekomst krijgt, en dat we de liefde van Jezus op een concrete manier kunnen laten zien! Ik ben benieuwd wat er verder nog gaat gebeuren!