Dag, Mozambique!

Een te vroeg geboren baby'tje melk geven
see all photos »

Hoi allemaal,

Na drie weken in Mocuba was dan het moment gekomen om weer weg te gaan. Ik heb een goede tijd gehad. Heb minder nuttige dingen gedaan dan ik verwacht had, maar de laatste week is uiteindelijk nog wel redelijk productief geweest. Zoals ik al verteld had is Bernadette bezig een kliniek neer te zetten. Het gebouw zelf is bijna af, dus nu moeten de muren en een leuk kleurtje geverfd worden. Dus daar ben ik mee begonnen. Het gebouw is vrij hoog om het koel te houden, dus we hadden verfrollers op bamboestokken om bij de hoge stukjes te komen. 't Is even oefenen en behoorlijk vermoeiend, maar het ging wel aardig. Al stelde Ernesto (Bernadette's manusje-van-alles), die ook meeverfde, op een gegeven moment maar voor dat hij de hoge stukken zou doen en dat ik de lage stukken (zonder bamboestok) kon doen. Misschien gaf het zweet op m'n voorhoofd de indruk dat ik het niet aankon? Haha. Ik heb ook nog geholpen om twee room dividers (van die kamerschermen om een kamer in tweeën te delen) af te timmeren. Verder was het leuk mee te kijken met wat er verder allemaal gebeurt op het project. Zo werd er een babytje gebracht dat te vroeg geboren was en niet genoeg at -- piepklein babtytje! Bernadette heeft geprobeerd hem weer aan het eten te krijgen (kostte nogal wat moeite) en aan de voogden laten zien hoe het moet (de fles moet dus helemaal leeg). Maar op de dag dat ze terug zouden komen met de baby zijn ze niet geweest, dus het zou kunnen dat hat babytje het niet gered heeft. Dat is wel de dagelijkse realiteit in Mocuba.

Eén ding is zeker: na een ervaring met afrikaans openbaar vervoer zal je nooit meer mopperen als de bus eens te laat is.

Visite!
see all photos »

We hebben ook nog wat van het dorp gezien zoals de markt. Best interessant. Olie wordt daar in hergebruikte plastic flasjes verkocht, in alle maten, want veel mensen kunnen geen hele liter olie in één keer betalen. Zeep wordt ook per strekkende centimeter verkocht. En verder van alles, van gedroogd gras (voor op het dak van je huis), plastic bakken (om water in te dragen), enz. Heel wat anders dan de markt in nederland in ieder geval!

Twee dagen zijn er vier kindertjes van de preschool komen spelen. Echt lief! De jongstje, een albino peuter van een jaar of 2, was in het begin ontzettend verlegen en al bang als je d'r aanraakte, maar die ontdooide na een dag helemaal en begon lekker te zingen en te klappen en te spelen met ons. Lief! De oudste, een jongetje, heeft een gedraaide voet en kan moeilijk lopen. Iemand in Mozambique had een schoen voor hem gemaakt op basis van een mal, maar uiteindelijk is die veel te groot. Maar het is beter dan niets, hij kan nu in ieder geval aardig lopen. Wie weet dat de volgende groep die van Nederland daarheen gaat iets nog beters mee kan nemen uit Nederland...

Muren verven met een roller op een bamboe-stok
see all photos »

Maar na al het werken, spelen, en uitrusten was dan dinsdag de dag aangebroken om weg te gaan. Dus vroeg opgestaan (half 5) omdat we om 5 uur naar de stad gebracht zouden worden om daar op de minibus naar Milangi te stappen. Minibussen vertrekken dus pas als zo vol zijn. Dus als je vroeg bent loop je in ieder geval niet het risico dat de eerste bus al weg is (of en wanneer er een tweede bus gaat is dan nog minder zeker). En als je vroeg bent kan je een mooi plekje uitzoeken. Nou is "mooi" relatief, want overal zit je met je knieën in je nek, maar dat dan in ieder geval liever op een stoel met fatsoenlijke rugleuning, en bij een raam (frisse lucht!).

En zo vervoer je een geit in Mozambique
see all photos »

De vorige avond was ons nog wijs gemaakt dat de bus naar Milangi stuk was, maar dat we wel achterin iemand (degene die ons dit kwam vertellen) z'n pickup truck konden. Wat gezond wantrouwen kan in Afrika geen kwaad, en hier zat een luchtje aan, dus we besloten dat we het wel zouden zien als we de volgende ochtend bij het busstation kwamen. Daar zouden we toch ook nog drie mensen ontmoeten die meegingen naar Malawi; een was een jongetje die in Blantyre naar het ziekenhuis zou gaan om een gehoorapparaat te krijgen (dat kunnen ze in Mocuba niet).

De markt in Mocuba
see all photos »

Bij het busstation aangekomen bleek dat er gewoon een minibus was, een mooie blauwe. En nog redelijk ruime zitplaatsen ook. Dus wij kaartjes gekocht, en toen begon het lange wachten op de andere passagiers. Eén ding is zeker: na een ervaring met afrikaans openbaar vervoer zal je nooit meer mopperen als de bus weer eens 5 of 10 minuten te laat is. Na 2 uur wachten was de bus nog niet vol. We besloten de andere stoelen maar op te kopen zodat we in ieder geval weg konden. Met 160 metcais (5 euro) per stoel kwam dat neer op 15 euro p.p., dus nog wel te overzien. En het vooruitzicht van 3 of vier stoelen per persoon was ook eigenlijk wel lekker. Nou, het was ok, ze zouden buschauffeur gaan halen en dan konden we gaan. Maar dat duurde nogal even (lag waarschijnlijk nog te slapen) en in de tussentijd vulde de bus dus alsnog op. Dus toch geen vier stoelen per persoon. Dus we konden gaan. Nee, toch niet. Er was iets met de bus, we moesten allemaal in een andere. Dus allemaal uit de blauwe bus, in een witte (met minder beenruimte). Nog een kwartier wachten, en, ja hoor, daar kwam de buschauffeur. Rond 8 uur reden we dan eindelijk weg uit Mocuba!

Het busstation, vroeg in de morgen...
see all photos »

Het reisgenot was van korte duur, want na een uur kwam er een raar sisgeluid van linksachter onder de bus. Bus aan de kant, allemaal eruit. Lekke band! Gelukkig was alles aan boord om de band te vervangen, dus na 20 minuten was hij weer zo goed als nieuw. Ondertussen konden we er ook alleen maar om lachen. Waar maak je dit per slot van rekening verder nog mee?

Bij één van de stops kocht iemand een kip. Een levende dus, zo gaat dat hier. Wordt gewoon bij z'n poten vastgebonden en overal meegesleept. Ook ideaal om aan het stuur van je fiets te hangen. Maar deze kip ging dus bovenop de minibus samen met de andere baggage. Nadat we 2 uur verder hadden gereden over de hobbelige kleiweg in de brandende zon was de eigenaar van de kip op zin bestemming. Toen bleek wel dat de kip al eerder op z'n bestemming was aangekomen. Die tokte echt niet meer, zullen we maar zeggen. Nou wil de dierenactivist in mij daar natuurlijk meteen wat aan doen. Maar aan de andere kant gaan we in Nederland net zo erg met onze kippen om, alleen op veel grotere schaal en achter gesloten deuren. Lekker hyocriet eigenlijk.

Lekke band!
see all photos »

Tegen een uur of twee waren we in Milangi aangekomen. Na wat onderhandelen wou de minibus (tegen betaling) nog wel doorrijden naar de grenspost. Het alternatief is met de fiets-taxi. En met onze tassen leek dat praktisch noch comfortabel. Bij grens kon het hele papieren circus weer beginnen. Mozambique uit, Malawi in, appeltje, eitje... O nee, toch niet. Bernadette d'r paspoort was vol. Ze mocht Malawi niet in. Na wat ongelovende blikken en smeekbedes zei de Malawiaanse ambtenaar dat Bernadette kon proberen om aan de Mozambicaanse kant een tijdelijk paspoort te krijgen, en dat ze dan het land in mocht. Met wat overredingskracht (en genoeg Meticais) was dat geregeld dus we konden alsnog met z'n allen verder. De minibus naar Blantyre was net klaar om te gaan, dus na nog geen twee uur zaten we in een hostel in Blantyre aan een ietwat verlate lunch (het was inmiddels 5 uur 's middags).

De kliniek-in-aanbouw
see all photos »

De hollandse dames wouden naar iets luxers dan een hostel, maar voor mij was het wel best zo (en gezelliger) dus ik bleef (samen met de drie Mozambicanen die de volgende dag naar het ziekenhuis zouden gaan) in het hostel. We zouden elkaar de volgende dag nog wel zien voor lunch o.i.d. M'n vlucht zou pas zondag vanaf Lilongwe terug naar Johannesburg gaan, dus ik had nog tot zaterdag in Blantyre. Wist alleen nog niet precies wat ik die drie-en-een-halve dag zou gaan doen.

's Avonds raakte ik bij de bar aan de praat met wat hollanders (ja, die kom je echt overal tegen). Eentje zou de volgende ochtend naar Cape Maclear aan Lake Malawi gaan. Nou wou ik eigenlijk nog wel heel graag wat langer naar Lake Malawi dan het uur dat ik er drie weken geleden met Milward en z'n zoontje was geweest, dus dit klonk wel heel mooi. De grote bus naar Monkey Bay zou om 6 uur vertrekken. Van daar was het nog zo'n 20 km. Nou, je bent niet voor niets backpacker, dus ik besloot maar spontaan om mee te gaan. Bernadette gebeld dat dit dan vaarwel was, en na een paar spelletes Shithead en Ligretto met de hollanders naar bed gegaan want het zou weer een vroege ochtend worden...