The Gibbon Experience

met onze groep in boomhut 1
see all photos »

Zoveel ins en outs gehoord over de gibbonexperince. Waarin zoveel mooie mensen werken met zoveel mooie ideeen. Waarin emoties voelbaar zijn en respect is waar het om draait.

Nu, terugkijkend naar afgelopen dagen waarin we het als toerist hebben mogen bekijken en beleven. Super!!

treehouse

Feels like flying!!

lara gliding along the cable
see all photos »

(dat liedje blijft in je hoofd zittten als je deze experince doet)

Heerlijk die vrijheid. Imagine a forest, eindeloos groot, as your own playground… Bungelend aan een touwtje in je harnas vlieg je over een netwerk van kabels naar je volgende bestemming: een boomhut. Soms wel 100mtr boven de boomtoppen met een uitzicht tot aan de horizon, de optrekkende mist in de ochtend en de zingende Gibbons als background music.. Hard to explain, just do it yourselve!

Erg leuk voor jessie: spinnen zo groot als je hand die in de nachtelijke uurtjes de boomhut vrij maken van allerlei ongedierte. En dat iedereen nog interessant vind ook en er met een zaklamp naar gaat zitten kijken..... We waren net met een klein groepje (van het project) naar een kleinere treehouse gegaan om lao-lao te drinken, zeg maar de lokale brandspiritus die iedereen hier drinkt als water. Komt er ook nog een thunderstorm over ons heen, evacuate or not: thats the question, met harde windvlagen, bliksem, kortom JB voelt zich bijna op de Noordzee met de Pallieter.. Met als gevolg dat we ons zelf opstapelden tegen de stam, keigezellig (maar helaas voor jessie geen muskietennet tegen de spinnen..) En JB vond het ook eng..

building treehouse 5
see all photos »

Achteraf was het geweldig. Boomhut 1 (onze groep) was die nacht (spijtig voor them) geevacueerd door de guides.

Aan het einde van de experience zijn we opgesplitst, jessie met onze groep terug naar Houayxai (waar na al deze mooie ervagingen de verveling toeslaat) en JB naar de boom die treehouse 5 moet worden. Broodje hond verhaal wordt waarheid!

Een uurtje slaap en nog steeds geen honger zijn de basis van de eerste dag boomhutbouwen. Eerst gebruiken we het kabelnetwerk om over de dalen van het forest te vliegen om vervolgens te hiken naar boom 5. Glibberend afdalend naar de rivier waar de bloedzuigers op je zitten te wachten. Omdat er nog geen echt pad is lopen we het grootste stuk door de rivier en de oevers ervan. Na drie uur bereiken we de campsite, een afdakje van bamboo van 3x3mtr waar de locals slapen, koken, slachten, werken... Echt ongelofelijk wat die mensen kunnen. Ze leven in het bos maar gebruiken er ook alles van. Als Falang (buitenlander) zou je niet weten hoe te overleven maar voor deze mensen is het bos hun keuken, werkplaats, woonplek en slaapkamer! Alhoewel ze de hond en de rijst gewoon uit hun dorpje hebben meegenomen.

Met J-F en Ingo ga ik de boom in. De kabel er naar toe is inmiddels al gespannen (100 mtr hoger gelegen op de berg) maar we moeten wel iedere keer de berg op klouteren. Samen met Ingo heb ik de eerst balk geplaatst!!!! Het is moeilijk werken in een boom, zonder electra, bungelend in je safety harnas en dus vordert het langzaam. De foto’s spreken wel voor zichzelf... We hebben zelf een hutje gemaakt bij het begin van de kabel van de planken die uiteindelijk een boomhut zullen vormen. Kampvuurtje eronder want we krijgen een nachtelijke stortbui over ons heen. Eindelijk kou lijen. In de ochtend zie ik dat de dakbalk van ons hutje is doorgebroken maar het geheel staat nog overeind. Zouden er dan ook engeltjes in het bos wonen????

Gisteren met zijn allen gebbq ter ere van afscheid Molly (kei gaaf mens uit America).

Alom weer dansen op de mekong om de avond weer moe en boordevol indrukken en emoties af te sluiten.

Kus ons