Nha Trang- Strand

Toren
see all photos »

Na een elf uur durende trip is het fijn om eindelijk de bus zonder WC te verlaten. De chauffeurs rijden hier ontzettend agressief en zien geen verschil tussen een draai aan het stuur en het gebruik van een enorm harde toeter. Na een hotelkamer gevonden te hebben met een bad, een ijskast, een tv en zelfs een vloer wat maar 3 dollar per persoon kost gaan we redelijk vroeg naar bed.

De volgende dag nemen we de fiets naar een Chamtower. (is een oude beschaving) Zoals gewoonlijk is het weer erg spannend en een hele opgave om de tocht uberhaupt te overleven. Iedereen rijdt hier op scooters en slaat af wanneer hij of zij daar zin in heeft. Je leert dus ook al snel dat je dat zelf ook gewoon moet doen. Aangekomen bij de Chamtower zijn busladingen Chinese toeristen te vinden. Ik begin me zo langzamerhand echt af te vragen of het niet gewoon "Moa Tse-Dong vakantie" is.

Zoals gewoonlijk is het weer erg spannend en een hele opgave om de tocht uberhaupt te overleven.

Best een grappig stadje
see all photos »

Ze hebben hier duidelijk een ander idee van restoreren. Als er een stuk van een oude ruine afvalt dan metselen ze er hier gewoon een gloednieuw oranje bakstenen muurtje voor in de plaats. Is een beeld beschadigd door jaren van zure regen? Een gloednieuw groen beeld werkt net zo goed! Dit is trouwens niet zo'n heel groot probleem,  het is eigenlijk wel grappig. De bouwwerken van deze oude beschaving zijn bijzonder mooi en als het goed is, is er nog veel meer van te vinden in de rest van Vietnam.

Een wonderschone Cham-Tower
see all photos »

De volgende dag is een rustdag. Er is hier een enorm mooi strand en het is lekker om weer eens rustig een boek te lezen in de zon. Op zulke toeristische stranden zit het wel weer vol met een verscheidenheid aan achterlijke creaturen. Zo was er een meisje die broodjes wilde kopen van een oude Vietnamese vrouw. Een broodje kost 20.000 dong, twee broodjes kosten 35.000 dong en je kan drie broodjes krijgen voor 50.000 dong. (15.000 dong = 1 dollar)

Deze vrouw kan natuurlijk niet zo goed Engels als dit Britse meisje en spreekt de fifty thousand onduidelijk uit. Het meisje maakt haar vervolgens belachelijk en zegt "Okay, three for 15.000 then!" en lacht samen met haar vriendin de arme vrouw uit.  Het uitschudden van mijn handdoek terwijl de wind in hun richting staat geeft me even later dan ook een hoop  voldoening.

Het uitzicht vanuit mijn strandstoel... Ik moest verdikkeme helemaal overeind komen!
see all photos »

Lompe toeristen...

Ik ga nu door naar Hoi An en dit hele stadje staat op de werelderfgoedlijst van UNESCO. Er staan al wat foto's op mijn volgende blog. Ik ben er nu al namelijk. Het is zoooo mooi!