Drakensberg en Lesotho

Kinderen bij de school in Lesotho
see all photos »

Hoi allemaal,

't is alweer bijna twee weken sinds ik iets geschreven heb.  Ik zit nu op het vliegveld van Johannesburg te wachten op mijn vlucht naar Lilongwe, Malawi. Daar bijf ik twee nachten bij vrienden van mijn ouders waarna ik een bus naar Blantyre in het zuiden van Malawi neem. Daar haalt Bernadette Jansen me op om naar Mozambique te gaan. Het wordt een spannende maand want dit zijn twee landen waar ik nog nooit geweest ben, en ik weet nog niet precies wat ik kan verwachten... Bijna twee weken geleden vertrok ik uit Pretoria naar de Drakensberg toe. De backpackers bus -- Baz Bus -- waar ik mee ging reizen vertrok vanuit Johannesburg, dus ze hadden een shuttle van Pretoria naar Johannesburg. De chauffeur wist alleen maar dat hij me bij "Shoestring Airport Lodge" in Kempton Park moest afzetten, maar Engels gaat niet alle zwarte afrikanen even makkelijk af. Dus toen hij de weg kwijt was en ging vragen naar "Shoestring" klonk het als "Shooting range". Nee, daarvan wist men niet waar het was. Goed, met wat hulp van ondergetekende ging het al wat beter dus de reis naar Drakensberg kon beginnen! O nee, de chauffeur kwam er in Johannesburg achter dat hij nog iemand in kempton Park had moeten ophalen. Dus de hele bus weer terug de R21 op naar Kempton Park. Maar toen was passagier YC008 ook aan boord en kon de pret echt beginnen!

De Lesotho grenspost bestond uit twee hutjes ergens een eindje van de weg af

Uitzicht (of gebrek daaraan) vanaf de bergen
see all photos »

De rit naar het Drakensberg gebied duurde niet al te lang. Toen we bij het hostel aankwamen was het wel iets anders dan ik verwacht had. Het was letterlijk in the middle of nowhere! Zo 20 km aan alle kanten alleen zandvlakte met wat lage begroeing, hier en daar een boom, en in de verte de bergen! Maar behalve dat de stroom af en toe uitviel was het een prima hostel. Ze organiseerde hikes in Drakensberg, en ook een tour naar Lesotho, dus dat werd het plan voor donderdag en vrijdag! Opvallend was hoeveel Hollanders er waren! Er was een groep gezellige vijftigers die met z'n zessen op reis waren, en verder nog twee meiden van mijn leeftijd -- Hanneke en Andrea -- met wie ik tijdens het verblijf in de Drakensberg een beetje opgetrokken heb.

De grens met Lesotho (Zuidafrikaanse kant)
see all photos »

Het mooie aan de hike op donderdag had het uitzicht moeten zijn, maar helaas was het die dag erg bewolkt en mistig, en het regent op een gegeven moment zelfs, en het was KOUD in de berg, dus dat was even omschakelen (woensdag was het juist onwijs heet geweest). Uiteindelijk was het wel een mooie wandeling, maar, niet heel veel uitzicht dus. En het was VERMOEIEND. Hoog in de bergen, dus ijle lucht, en dan ook nog een klim van 200 meter stijl omhoog, en later een afdaling via nogal gammele ketting ladders die langs een kant van vertikaal stuk berg van 30 meter hoog was bevestigd. Ik moest al even slikken, sommige meiden in de groep hadden het erg nog moeilijker mee. Maar iedereen is uiteindelijk levend onderdaan aangekomen. Eenmaal terug bij het hostel snel gegeten en meteen naar bed, want uitgeput. 8 uur sliep ik. Dat was alweer een uur eerder dan de dag ervoor -- dag-nacht ritme werkt hier toch wel wat anders: vroeg op en vroeg naar bed. Het is dan ook vroeg licht en vroeg donker, dus dat gaat bijna vanzelf.

Boerenland in Lesotho
see all photos »

Vrijdag hadden we de tour naar Lesotho. Lesotho is een landje dat compleet omringd is door Zuid Afrika. Het is tevens het hoogste land (het hoogste laagste punt van alle landen ter wereld -- volg je hem nog?) en het armste land ter wereld. Maar wat mij betreft ook één van de mooiste. Bijna iedereen werkt op het land, want daar komt hun voedselvoorziening vandaan. Ze zijn bijna compleet zelfvoorzienend. Alleen de kenmerkende kleurrijke dekens moeten ze kopen uit het buitenland. De gasfalteerde weg hield ook bij de grens op. Waar overigens alleen bij de Zuidafrikaanse grenspost mensen waren om je te stempelen; de Lesotho grenspost bestond uit twee hutjes ergens een eindje van de weg af, en geen haan die er naar kraait dat je hun land in of uit gaat.

Uitzicht vanaf onze lunchplek in Lesotho
see all photos »

We hebben een school bezocht waar het hostel contact mee heeft (het nieuwe schoolgebouw was voornamelijk door sponsoring van het hostel gebouwd). Had mijn school maar zo'n mooi uitzicht gehad! Maar ze zaten wel met drie verschillende klassen in dezelfde ruimte. Een meester daar (hij zei dat z'n naam K-One was, al leek hij me nou niet zo'n onwijze vechter -- what's in a name) heeft ons wat verteld over Lesotho en de school. Na het bezoek aan de school hebben we een kleine wandeling de bergen in gemaakt. Een aantal kinderen uit het dorp liep met ons mee en vroeg iedereen om "sweets? sweets?" maar helaas, die mochten we niet geven.

Bier drinken in de Shabeen
see all photos »

Boven op de berg hebben we met een schitterend uitzicht geluncht. Daarna hebben we vlakbij naar rotsschilderingen gekeken: eentje liet aan de andere bewoners in de buurt zien dat er buffalo's (of zo iets) te vangen waren: eten dus. Een andere schildering waarschuwt dat er ook mensen in de buurt zijn die zichzelf als "boven de dieren staand" zien -- blanken dus; de bevolking zelf zag zichzelf als gelijkwaardig aan dieren en ving en doodde alleen als het nodig was voor eten. Ze wisten niet precies hoe oud de schilderingen waren, maar in ieder geval honderden jaren. En in Lesotho is er geen Monumentenzorg, dus ze waren al heel erg beschadigd door weer en aanraking van mensen, al hadden een aantal mensen uit het dorp al wel iets met prikkeldraad geprobeerd.

Paardrijden!
see all photos »

Verder hebben we 's middags nog nog Lesothoaans bier gedronken. Geef mij toch maar Belgisch bier! Het was een beetje zurig en er dreef vanalles in, maar het was wel interessante ervaring. We hebben kennis gemaakt met een Sangoma - een traditionele medicijnman. Hij vertelde ons hoe zijn voorouders hem door visioenen en voortekenen duidelijk gemaakt hadden dat hij Sangoma moest worden en dat hij dat nu een jaar was. Toen konden we vragen stellen. Maarja, wat vraag je zo iemand? Dus er waren wat vragen over z'n kleren (dat waren dezelfde die zijn voorouders in z'n visioen droegen) en of hij nog een boodschap voor iemand van haar voorouders had (helaas, te veel mensen bij elkaar in het hutje, dat zouden te veel voorouders tegelijk zijn). Ik wou nog wel weten, aangezien hij het zowel over een God als over z'n voorouders had, hoe hij dat nou precies zag met zijn geneeskunsten. Nou, zijn voorouders vertellen hem dus hoe hij iemand kan genezen, en dan bidt hij naar God dat het ook echt zal helpen. Slim bedacht, hoor! En als het nog niet werkte werden ze doorverwezen naar het ziekenhuis, maar dat was een behoorlijk stuk verder weg, zeker als je alleen je twee voeten hebt als vervoersmiddel.

Het hostel - de Amphiteatre Backpackers
see all photos »

Tenslotte hebben we nog bij de meester thuis maispap met koolraap gegeten. Mais is in Lesotho en grote delen van Zuid Afrika en Swaziland wat brood, rijst en pasta voor ons zijn. Breakfast, lunch, and dinner, zegmaar. En het zat ook in het bier. Maar dit was dan wel weer erg lekker. Aan het eind van de dag weer terug naar huis. Weer langs de grens, stempel -- geen marihuana-controle, maar kennelijk is dat wel een populair exportproduct vanuit Lesotho -- en terug naar ons hostel.

Zaterdag had ik niet echt iets gepland, dus na m'n aanvankelijke plan om bij het hostel te blijven en een dagje te chillen, me toch maar over laten halen om met drie meiden mee te gaan die gingen paardrijden in het Royal Natal national park. Je kon daar namelijk ook erg mooi wandelen. Toen we daar kwamen bleek dat er in de paardrijrit van 10 uur geen plek meer was, dus moesten we tijd volmaken tot de rit van 2 uur 's  middags. Mooie gelegenheid voor een wandeling in het park dus. En dat was ontzettend mooi -- kijk maar naar de foto's. We zijn naar de waterval gelopen en toen moesten we wel alweer terug om op tijd -- lopend -- bij de stallen aan te komen, een wandeling van nog zo'n 5km. Maar uiteindelijk waren we daar dan, met redelijk moeie voeten. En ik had besloten om ook maar mee te gaan paardrijen, omdat er één iemand bij was die ook niet heel veel ervaring had.

see all photos »

Nou was mijn paardrijervaring tot nu toe dus echt beperkt tot 1 keer op een paard te hebben gezeten bij de manege van m'n zusje, dus dat was nog wel een uitdaging. Dat beest had natuurlijk meteen door dat ik er compleet geen verstand van had halverwege de rit besloot hij zomaar om om te draaien en naar huis te gaan... Alleen met een fluitje van de baas was hij weer in het gareel te krijgen. Dus het was wel duidelijk wie wie aan het berijden was, zegmaar. Even later besloot dat beest om dan maar heel hard te gaan draven waardoor ik -- hobbeldehobbel -- op en neer gegooid werd in dat zadel, waar ik nog drie dagen rugpijn van heb gehad. Maaaaaar, aan het einde van de rit ging het al veel beter en ik ben nog best wel snel gecontroleerd in draf gegaan ook. Maar het mooiste was het uitzicht. Onwijze bergen overal, een dorp in de valei in de verte en daar hobbel je dan op je paard doorheen. En zondag kwam de Baz Bus rond lunchtijd om ons naar Durban te brengen. Het waren in ieder geval drie mooie dagen in the middle of nowhere geweest!