De laatste dagen in Zuid Afrika

Gezellig in een kerlichtjes-iglo
see all photos »

Het weekend was vooral uitrusten en voor mij nog wat laatste losse eindjes vastknopen voordat ik naar Australië zou vliegen. Eén daarvan was een Lonely Planet kopen, want die had ik nog niet en de ANWB Australië-gids die ik van m'n zusje had overgenomen was nou niet bepaald ideaal. Lonely Planet, bekende gids; veel Afrikanen gaan op vakantie naar Australië; dus dat ding moet je overal kunnen krijgen, nietwaar? Dus wij naar de mall, stappen de grootste boekhandelketen van Zuid-Afrika binnen en lopen naar de reisboekenplank. Staan er alleen maar reisboeken voor Afrika! Nou ja zeg! Dus wij vragen het aan de (zwarte) medewerker achter de kassa, die het in de computer voor ons opzoekt. Nee, Lonely Planet Australië hebben ze niet, en ook niet bij een andere vestiging. Ze kan hem bestellen voor 930 (!) rand. Ummmm, nee dank je.

Typisch Zuid-Afrikaans: "Wij blijven open als de stroom uitvalt"
see all photos »

Die avond zijn we naar een kerstlicht-display bij de Emperor's Palace in Johannesburg. Deze plek leek verdacht veel op Monte's Casino waar ik in het begin van m'n reis was geweest. Zuid-Afrikanen hebben kennelijk iets met Romeinse steden nabouwen om casino's heen... Het was nogal kitcherig allemaal, en kerstmuziek een week na kerst en met warm weer buiten voelde wat misplaatst, maar het was wel grappig. Toen we thuis waren ben ik nog onderwezen in Zuidafrikaanse cinematografie met de film "There's a zulu on my stoop". De film was al twintig jaar oud, en Yvonne kon zich ook niet herinneren dat hij zoi langzaam en kinderachtig was, maar het was wel interessant... behalve dat ik halverwege m'n ogen niet open kon houden door de terugslag van nieuwjaar en het feit dat het al laat op de avond was.

Het is wel typerend dat de blanke medewerker ons prima kon helpen en de zwarte niet...

Zondagmiddag zijn we bij een vriendin van Yvonne wezen wezen braai-en. Erg gezellig, en weer eens rare blikken vanwege m'n champignons en maiskolven -- maar ma vertelde me wel dat ze ook wel eens vegetarisch eet; nou, mooi dan :)

De volgende dag moest ik alweer vliegen! We zijn 's ochtends de auto wezen terugbrengen. De mensen zelf waren er niet, dus we hebben bij de schoonmaakster achtergelaten. Ik heb er nog niets over gehoord, dus ik vraag me af wat er met de kapotte wieldop en extra kilometers gebeurt....

Toen nog snel langs de mall. Voor de gein toch nog even bij de boekenwinkel langsgelopen. Nog steeds geen Lonely Planet van Australië. We vroegen het toch maar even aan de (nu blanke) medewerkster bij de kassa. "Lonely Planet Australië? Ja, die moeten we hebben hoor. Loop maar mee.". Toen bleek dat er achter ons nog een hele plank riesboeken was. En ja hoor, ook een Lonely Planet van Australië.

Nou mag je één situatie natuurlijk niet generaliseren, maar het is wel typerend dat de blanke medewerker ons prima kon helpen en de zwarte niet. Dit is ook de frustratie van veel zuidafrikanen: door positieve discriminatie krijgen zwarte mensen vaak de voorkeur boven blanke mensen voor (vooral laagbetaalde) banen. Maar dan blijkt dat ze de algemene ontwikkeling, computer-skills, en pro-actieve houding missen die de meeste blanke kandidaten wel hebben. Ik ben geen racist, en sommige opmerkingen kunnen natuurlijk gewoon niet, maar dit zet je wel aan het denken...

En toen was het alweer tijd om naar het vliegveld te gaan! Ik ben uitgezwaaid door Yvonne en haar moeder. Het voelde wel raar om Zuid Afrika te verlaten: het was al zo erg als thuis gaan voelen. Maar het vervolg van mijn avontuur stond te wachten: Australië, Down Under, het land van kangaroes, koala's en nog veel meer!