Cape Maclear

Ik vertelde in m'n vorige post dat ik de avond dat ik in Blantyre was aangekomen vrij spontaan besloten had om van Blantyre naar Cape Maclear aan Lake Malawi te gaan. De volgende ochtend herinnerde ik me dat ik m'n paspoort en portemonee in de kluis had laten leggen voor de veiligheid. En die moesten wel mee. Wat bleek: de mensen met de sleutel van de kluis kwamen pas om half zeven! Dus ik zou de bus van 6 uur naar Monkey Bay missen! Balen! Ik nog gevraagd bij de bus of 6 uur afrikaanse tijd was of echte tijd, maar hij wou echt niet tot half zeven op me wachten. Hmpf...

Half zeven kwam de kluis-mevrouw, dus ik had m'n spulletjes weer. Maar nu... hoe kom ik in Monkey Bay? Bij het busstation naast het hostel bleek dat daar geen bussen meer naar Monkey Bay zouden gaan. Maar een taxi-chauffeur die wel wat geld wou verdienen zei dat er vanaf Limbe (20 minuten buiten Blantyre) wel minibusses gingen. Dus 1500 Kwatcha armer stond ik 20 minuten later op Limbe waar ik bestormd werd door minstens twee kaartjesverkopers van minibusses die naar Monkey Bay zouden gaan. Toen die uiteindelijk elkaar bijna in de haren vlogen heb ik er maar één uitgekozen die zei dat hij NU zou vertrekken (het was inmiddels kwart over zeven). Nou ja, NU werd dus half negen, maar toen ging hij!

Dit was m'n eerste keer alleen in een minibus dus ik was wel wat wantrouwig en op m'n hoede. Maar behalve dat het langzaam ging met veel stops ging het wel in de goede richting. En na een uur of 5, 6 stond ik dan daadwerkelijk in Monkey Bay op een zandpleintje waar een paar winkeltjes, een bus naar Blantyre, en verder vrij weinig stond. Dus... hoe kom ik nou in Cape Maclear? Nou uiteindelijk bleek dat er om de hoek een pickup truck stond die daar voor 250 Kwatcha (iets meer dan een euro) heen zou gaan en daar waren al wat mensen aan het wachten. Een taxichauffeur bood nog aan ons voor 3000 Kwatcha te brengen, maar dat was dan wel erg veel geld extra. We wachten wel. Tien minuten later kwam die hollandse meid uit Blantyre (die dus wel om 6 uur de bus had genomen). Dus die had er uiteindelijk nog langer over gedaan, zij het voor minder geld.

Nou uiteindelijk ging de truck. Onze bagage lag in het achterste deel van de laadbak, en wij mochten in het voorste deel. "Wij" was inmiddels zo'n 20 à 25 man, dus het was nog aardig aanstampen. Ik zat op de rand en had beide handen aan die rand geklemd, want met die hobbelige wegen val je er zo af en dan is het best ver naar beneden. Na 100m stopte de truck. Boodschappen doen. Even later kwam de chauffeur weer naar buiten, en -hoppa!- nog 2 flinke zakken rijst erbij. 100m verder weer een stop. Nog meer boodschappen. Maar uiteindelijk kwam er beweging in. Het eerste stuk over een geasfalteerde weg ging nog wel, maar toen begon de hobbelweg door de bergen. Langs de weg hebben we uiteindelijk nog iets van drie mensen meegenomen waarvan ik me echt afvroeg WAAR in die bak ze nog wouden zitten, want het zat echt propvol. Maar met genoeg duwen en stampen lukt dat dus toch (ik wou dat ik een foto had kunnen maken, maar m'n handen had ik dus allebei hard nodig om niet van die truck af te vallen!). Een vrouw die als laatste was ingestapt ging uiteindelijk maar staan (neemt natuurlijk minder ruimte in beslag) en gebruikte mij toen maar om d'r evenwicht te houden. Alsof ik zelf het gevoel had lekker stabiel te zitten! Halverwege de rit scheurde er een zak cement open die ook in die laadbak lag: bij elke hobbel pufte er een wolkje cement uit. Een aantal mensen stapten aan het eind uit met lichtgrijze voeten. Maargoed.... 30 vermoeiende minuten later kwam het meer dan eindelijk in zicht! Tegen de tijd dat ik uitstapte waren m'n handen gevoelloos geworden van het holding-on-for-dear-life aan de rand van die bak; m'n voeten waren gevoelloos van het geklemd zitten tussen 4 mensen en nog wat voeten die op mijn voet stonden. Maar ik was er tenminste!

Gaia House, het hostel, was schitterend. Zo aan het meer, heerlijk rustig, je kon de golven het strand op horen kabbelen, en het uizicht over het blauwe water met wat eilanden hier en daar was ook prachtig. Er hingen wat hangmatten, en er was wat zitplek onder een rieten afdakje waar je lekker naar het meer kon kijken of een boekje kon lezen. Echt zo'n onbewoond eiland gevoel.

Na een hele dag reizen en vrij weinig eten had ik wel honger. Dus ik ben met m'n mede-hollander (die trouwens Lara heette, wat voor de Malawianen kennelijk erg moeilijk uit te spreken was, want iedereen noemde d'r Lala) naar de buren geweest, een ander hostel dat een restaurant had. Maar net toen we aan het besluiten waren of we naar binnen zouden gaan kwamen er twee Malawianen die zeiden dat ze een grote vis gingen barbecueën en dat we voor 1200 kwatcha mee konden eten. Tja, da's wel een leuke ervaring natuurlijk, en voor een verse vis wil ik dan voor één keer m'n vegetarische principes wel even aan de kant zetten. Met nog een beetje onderhandelen hebben we er 1100 kwatcha per persoon van kunnen maken, dus wij naar de barbecue plek, op het strand. Het ging lekker primitief, gewoon met wat brandhout een fikkie maken en daar overheen een grilplaat leggen ondersteund door een paar stenen. Daar werd rijst op gekookt (gewoon een pan water op de barbecue laten koken), wat ui en tomaat gebakken dat als saus moest dienen, en toen de vis op de grilplaat. Ondertussen probeerde wat locals hun business voor de volgende dag al te verzekeren -- één iemand wou wel pannekoeken voor ons bakken voor ontbijt, een ander had wat "magische kruiden" en wou wel een "special cake" voor ons bakken. We hebben maar bedankt. Wat wel leuk klonk was snorkelen aan het dichtstbijzijnde eiland. Twee Malawianen hadden een soort tourisme-bedrijfje, en voor 6000 kwatcha zou hij ons naar het eiland varen, konden we daar snorkelen, en zou hij lunch voor ons maken. De klapper van de dag zou dan nog het voeren van een fish eagle zijn. Klonk goed, dus we hebben hem alvast 4000 kwatcha gegeven om eten te kopen en we zouden de volgende ochtend om half tien klar staan.

De vis was uiteindelijk klaar en het was allemaal goed te eten. Ik had ook behoorlijke honger inmiddels natuurlijk, maar het was zoveel eten dat ik goed vol zat uiteindelijk. De rest van de avond hebben we gewoon een beetje zitten chillen op het strand, een groepje Malawianen dat verder op wat zat te zingen was eerst wat bang voor ons, maar uiteindelijk kwamen ze wel dichterbij. En zo af en toe kwam er een Malwiaanse man langs die Lara (blank, blond haar) probeerde te versieren; een blanke vrouw is voor hun toch wel het ideaal. Tja, dan ben je toch in het verkeerde land geboren, vertelde ik er één. Maar als er dan weer eens wat toeristen langskomen gooien ze al hun charmes in de strijd. Al zijn die weinig subtiel, moet ik zeggen, zoals één jongen die Lara even apart nam om haar te vertellen dat ze zich geen zorgen hoefde te maken: hij was getest en had geen HIV. Okeeeeeee.....

De volgende ochtend regende het. En dus om half tien ook geen boot om naar het eiland te gaan om te snorkelen. Dus toen maar een rustig ontbijtje genomen hij het hostel. En uiteindelijk werd het droog en zijn we uiteindelijk om 11 uur toch uitgevaren. Aangekomen bij het eiland snorkelbril op, flippers aan (ik zwem nooit met flippers, dus was even wennen) en het water in. Wauw! Er waren echt ontzettend veel gekleurde vissen vlak langs het eiland! Jammer dat ik geen onderwaterfoto's kon maken, dus wat je hier zit is wat ik vanaf de kant kon nemen. Maar onderwater was er nog veel meer te zien - witte vissen, blauwe vissen, orange vissen, paarse vissen, en allerlei combinaties daarvan ook nog.

Lunch was een kleine herhaling van de avond ervoor: rijst, tomaten-en-ui-saus, en vis. Andere vis deze keer - Chamba - en naast rijst kregen we ook nsima, oftewel maispap, wat zo ongeveer het bruin brood of aardappelen van de (arme) Malawiaan is. Wederom lekker gegeten en een beetje liggen zonnen totdat het eten gezakt was. Op het eiland zelf was ook van alles te zien, mooie gekleurde hagedissen, krabben, en slakken zo groot dat een hollandse slak er van angst van in z'n schulp zou kruipen.

's Middags de andere kant van het eiland besnorkeld. Een eindje verderop was er een soort strandje waar in heen zwom. Toen ok het strand op liep, liep er opeens een enorme (centimer of 40, denk ik) hagedis, of varaan, of zo iets, weg. Die had waarschijnlijk lekker liggen zonnen tot ik z'n rust kwam verstoren! Helaas, ook geen foto dus...

Tijdens het zwemmen merkte ik al dat m'n rug wat verbrand begon aan te voelen, omdat je natuurlijk met snorkelen de hele tijd met je rug net boven het water drijft. Nou, ik heb het geweten. M'n rug is nog minstens 3 dagen een straalkachel geweest! Au! Volgende keer t-shirt aan...

's Avonds hebben we gewoon wat eten bij het hostel besteld en aan het strand opgegeten, onder het genot van een Malawiaanse zonsondergang.

De laatste dag heb ik lekker gerelaxed en gelezen. Verder had ik nog wat vuile was, dus ik ben lekker local m'n was in het meer gaan toen. Kleren inzepen in een teiltje en dan uitspoelen in het meer. Ik kreeg geloof ik wat vreemde blikken van de Malawiaanse vrouwen die daar ook hun kleren stonden te doen want -tja- dat is toch echt vrouwenwerk, maar ik moet eerlijk zeggen, de kleren zijn nog best mooi schoon geworden! Even drogen in de zon en ze waren weer klaar voor gebruik.

's Avonds hebben we wat gegeten in een restaurantje down the road van waar het hostel was. Veel locals daar ook. Sfeerverlichting hebben ze daar nog niet uitgevonden, en de insecten waren ook dol op de TL-lampen, dus dat was wat minder, maar het eten was best lekker. En ik heb Malawiaans bier gedronken: Kuche Kuche, uitspraak koe-tsjeh koe-tsjeh. Smaakt een beetje als witbier, best lekker! Iemand nodigde ons uit nog een drankje te komen doen in z'n raggae café. Dat dat café er was hadden we al wel gemerkt, want ze blazen de hele dag reggae-muziek het meer over :) Maar het was wel gezellig; de top-hit daar was een reggae nummer over Barack Obama. Lachen!

Terug bij het hostel heb ik al m'n spullen ingepakt, want de volgende ochtend tussen 5 en 6 zou de truck terug naar Monkey Bay weer langs rijden. De volgende ochtend regende het, dus ik balen, want en half uur in een open pickup truck in de regen is niet echt fijn. Maar vlak voordat de truck kwam hield het op. Halleluja! In plaats van de 25 mensen op de heenweg zaten er nu ook maar 5 of 6 in, dus het was al met al een stuk comfortabeler. In Monkey Bay kwam om half acht de bus naar Lilongwe. Alleen zat die al zo ongeveer vol. Maar met wat gestamp en geduw konden ik en drie medereizigers uit Ierland daar toch nog bij, inclusief onze backpacks. Het betekende wel in het gangpad staan, met weinig ruimte om te bewegen. En als er iemand bij een halte uit moest, wringde die zich langs iedereen in het gangpad, wat van mij nogal wat pijnlijke blikken heeft opgeleverd aangezien m'n rug nog aardig gevoelig was!

Uiteindelijk ben ik safe and sound in Lilongwe aangekomen en Milward weer ontmoet (waar ik op de heenweg ook had geslapen). Die heeft me nog naar een Malawiaanse bruiloft genomen. Wel wat anders dan in Nederland. Dit was in een grote tent met een podium vooraan waar het bruidspaar en de bruidsmeisjes en best men zaten. Een groot deel van het feest bestaat eruit dat verschillende groepen gasten dansend op muziek naar het podium komen en geld in een mand of emmer gooien voor het bruidspaar. En dat herhalen ze dan een stuk of 6 keer -- vrienden van de bruid, vrienden van de bruidegom, mannen, vrouwen, etc. -- dus iedereen kan minstens een paar keer geld geven en dat vinden ze dan ook erg leuk. Van tevoren wisselen ze hun geld in voor kleine biljetten zodat ze maar heel vaak naar voren kunnen. Daarna is dan het snijden van de taart maar toen waren we al weg.

Na een lekkere Malawiaanse maaltijd bij Milward en Maggie en wat te hebben gespeeld met de kinderen heb ik genoten van een goede nachtrust.

De volgende ochtend zijn we nog naar de kerk geweest. Dat was eigenlijk minder afrikaans dan ik verwacht had, maar wel leuk. En toen door naar het vliegveld, en weer naar Johannesburg!