weer echte rust in een klein vissersdorpje

View more photos 

Vanuit Siquirres nemen we de bus Naar Cao Blanco. De reis duurt 3 uur en voert ons over een enorm slecht onderhouden weg naar de plaats van bestemming. De Slechte wegen zijn legendarisch voor het land, maar dit is de eerste maal dat we er echt een zien, en serieus voelen. Aangekomen in Cao Blanco nemen we de boot naar Parismina. De tocht is kort (30 min) maar zeer aangenaam. We betaalden teveel aan de kapitein (achteraf te weten gekomen) maar we zagen machtige natuurtaferelen .Aangekomen in Parismina kwam de rust ons tegemoet stralen, dit was echt weer een tranquillo dorpje waar de mentaliteit van is het vandaag niet dan is het volgende week- heerst. We gaan op zoek naar de camping van Alex perierra. Alex is een wat oudere man die op zijn grond een aantal Cabinas (kleine kamertjes), een hardware- winkeltje en voor de rest veeeel bomen en struiken heeft. We plaatsen onze tent op het beton (onder een afdak) en binden deze op alle mogelijke manieren vast. Later zouden we heel gelukkig zijn met het feit dat we een dak boven ons hoofd hebben. De kampplaats heeft echt alles: Douches, keukenplaats (koken op eigen gasvuurtje), gootsteen, tafel, biljarttafel en veeeeeeeeel vogels en vlinders. We nemen gans de plaats in beslag (we zijn weeral de enigen) en maken het ons gemakkelijk. Hier kunnen we wel enkele dagen blijven.
In Parismina is er een Project dat werkt met vrijwilligers om het voortbestaan van de drie zoutwaterschilpadden te beschermen. De drie soorten zijn (ik weet ze enkel in het Engels): Leatherback, the green turtle,xxxxxxx (wordt later aangevuld). Deze grootste is de leatherback. De kan wel 1m80 groot worden. Ze zijn met uitsterven bedreigd door, jawel, de mens. Deze roven de eieren en the green turtle is naar het schijnt een lekkernij.
Hoewel het verboden is volgens de wet wordt er nog volop gerooft.

View more photos 

Wij hopen, alhoewel het buiten het seizoen is, nog wat vrijwilligerswerk hier te kunnen doen.

Tussen de regenachtige dagen vullen we onze tijd met lezen, koken, gaan eten, een biertje drinken (enkel in een van de drie bars want in de winkel kopenkan jeniet), een kaartspelletje spelen,. De 2e dag komen we in kennis met Flaco. Dit is een man die huishoudelijk werk bij Alex doet en hij kan Engels. Hij brengt ons naar een Amerikaan die van al het gebeuren in het dorp op de hoogte is. Diezelfde Amerikaan verhuurt ook kayaks maar daar keren we later op terug. De zus van de Amerikaan woont een paar huizen verder en samen leiden ze het schildpadden project. We krijgen te horen dat we geen werk kunnen doen voor de schilpadden maar als we willen kunnen we een schoolbord schilderen. De school heeft de verf maar geen geld om iemand te betalen om het werk te doen. Groothartig zoals we zijn nemen we het werk met plezier aan. We vragen ons wel af waarom ze zon klein werkje niet zelf kunnen doen, of de kinderen van de school kunnen dit toch ook? Nu ja...

View more photos 

De Amerikaanse zus heeft in haar tuin ook Paca's. Dit zijn een vreemdsoortig knaagdieren, je kan ze zien als een kruising tussen konijn, rat,varken,bever.... Ze zijn ook met uitsterven bedreigd omdat ze zeer gewild zijn voor hun vlees. (zie foto's)

Verder hebben we in Parismina een paardrit proberen te regelen waarvan de eigenaars niet kwamen opdagen (na de derde afspraak hebben we het maar opgegeven): We hebben gekayakt in de gietende regen (en dus niks gezien en drijfnat moeten terugkeren) en het huis van Alex helpen opknappen (schilderen, plafond leggen,)

Onze dagen waren goed gevuld maar toch zeeeeeer opt gemak met andere woorden pura vida

ps: mijn verjaardag naderde. op de nacht van 3 naar 4 november hoorden we in de keuken een plots lawaai. er was een of ander dier aanwezig en het zat aan ons eten. Ik sprong recht en met de machette in aanslag sloop ik naar de kookplaats. plots sprong het dier weg. in de keuken zag ik een aaggevreten plastiekzak. ik begon dan maar al ons etenaan een electrich snoer op te hangen. Diezelfde nacht verder met een oog open geslapen, bij elk geluid wakkerkomend. De volgende ochtend hoor ik van @ dat er een hond mijn verjaardagscake heeft opgegeten. snif, toch heeft ze een watermeloen met 25 kaarsjes voor mij gezet met een lief kaartjen. we waren beiden ongelooflijk mottig. maar al bij al een verjaardag om niet meer te vergeten. pura vida